Seks to zmysłowa przyjemność, tak jak jedzenie. Dlatego osoby, które lubią jeść, zwykle lubią też się kochać. Niech więc pokażą, na co je stać, zamiast tonąć w kompleksach. Pokaż mi, jak jesz, a powiem ci, jaka jesteś w łóżku - to moja własna zasada i upieram się, że jest w niej więcej prawdy, niż się na pierwszy rzut oka wydaje. Gdy widzę, jak kobieta je z apetytem, pomrukując sobie z zadowoleniem: "Mmm, pyszne", a potem rozochocona sięga po kolejną porcję, by jeszcze raz poczuć słodką rozkosz na podniebieniu, jestem w stanie zaryzykować twierdzenie, że nie ma kłopotów z seksem - z wagą być może, ale z seksem raczej nie. Dlaczego?

Otóż tym, co tak naprawdę pozwala nam czerpać radość z miłości fizycznej, jest otwartość na bodźce zmysłowe - umiejętność odbierania podniet, których dostarczają nam zmysły, i odpowiadania na nie. Jedzenie pobudza przede wszystkim zmysł smaku i powonienia, zaś seks - oprócz tych dwóch - jeszcze zmysł dotyku, słuchu oraz wzroku. Dlatego nie wierzę, że ktoś, kto potrafi docenić dobre wino oraz to, jak doskonale dopełniają się smaki szynki parmeńskiej i melona, będzie w łóżku głuchy i ślepy na rozkosze zmysłowe. Chyba że da się otumanić kompleksom, ale o tym za chwilę.

Zupełnie odwrotne skojarzenia mam w stosunku do osób, dla których - widać to przy stole - jedzenie jest tylko przykrym obowiązkiem (jedzą, żeby przeżyć, a gdyby ktoś wynalazł pigułki, które zastąpiłyby posiłki, zaraz by z nich skorzystały). Dłubią w talerzu z obrzydzeniem i nie rozumieją, czym wszyscy tak się zachwycają - ot, zwykły kawał mięcha. Pewnym niepokojem napawa mnie również obserwowanie przy stole kobiet zbytnio wystudiowanych, prawdopodobnie wychowanych w świecie nakazów i zakazów, tego, co przystoi i nie przystoi, które siedzą spięte, sztywne, skubią jedzenie jak ptaszek (bo kobiecie nie wypada się obżerać), nie zwracają uwagi na to, jak coś smakuje, tylko jakie robią wrażenie - czy przypadkiem nie mają pietruszki na zębie, czy nie wyglądają głupio, gdy usiłują zmieścić w buzi wielki kawałek pomidora. Przychodzi mi wtedy na myśl, że panie te mogą mieć pewne trudności z wyrażaniem się w seksie (choć oczywiście nie muszą) - wydają się zbyt poprawne, za bardzo się kontrolują, by tak naprawdę wczuć się w sytuację, by dać się ponieść zmysłom. Tak jak przy stole, w intymnej sytuacji z mężczyzną mogą starać się trzymać fason - zamiast płynąć na fali zmysłów, mogą sprawdzać ukradkiem, czy dobrze wyglądają, odgarniać włosy wystudiowanym gestem i pojękiwać wypracowanym jękiem. Efekt? Ich seks może być nieco sztuczny, zbyt kontrolowany, a szanse na orgazm - mniejsze. Oczywiście moje seksuologiczne refleksje przy kolacji pozostawiam dla siebie, przezornie nie informując współbiesiadników o swych podejrzeniach wobec nich. Cóż, każdy ma jakieś zboczenie zawodowe...

Z tego, co do tej pory powiedziałam, mogłoby wynikać, że osoby puszyste, po których zamiłowanie do jedzenia widać na pierwszy rzut oka, nigdy nie mają z seksem żadnych kłopotów. Tak różowo oczywiście nie jest. To, co najczęściej przeszkadza im w pełni cieszyć się zbliżeniami, to kompleksy. Oj, a kompleksów korpulentne kobiety potrafią mieć więcej niż kilogramów. A wtedy zaczynają się problemy. Bo niezależnie od tego, jak często on mówi jej, że jest piękna i powabna, ona wie swoje: "Jestem gruba, a ty mówisz to wszystko tylko po to, aby mi sprawić przyjemność". Gdy każdy jego szczery komplement jest traktowany jak przejaw litości, mężczyzna może w końcu dać za wygraną.

ciag dalszy...

Kobieta, która nie kocha i nie docenia siebie, nie potrafi do końca uwierzyć w to, że ktoś inny może ją kochać i doceniać. Potrafi dawać, ale nie potrafi brać. Zrobi wszystko, by zatrzymać partnera, by sprawić mu przyjemność, odsuwając na drugi plan swoje własne potrzeby. W łóżku zakompleksiona dziewczyna często odczuwa skrępowanie. Wstydzi się pokazać partnerowi nago, nie chce się kochać przy zapalonym świetle. Wybiera nie te pozycje, które sprawiłyby jej największą przyjemność, lecz te, w których on nie zobaczy rzekomych mankamentów jej figury.

Przez większość czasu kobieta spełnia marzenia partnera, nie swoje, uważa, że nie ma prawa niczego od niego oczekiwać. A choćby nawet on chciał obdarzyć ją pieszczotami, których ona potrzebuje (wierzcie lub nie, drogie panie, ale kochający mężczyzna ma takie zapędy), ona mu tego nie ułatwia. Bo znów - zapuściłby się gdzieś w zakazane rejony i, nie daj Boże, zauważyłby te zwały sadła i cellulitu, które ona próbuje ukryć. Zamiast wprawić się w błogi nastrój, dziewczyna cały czas nerwowo obserwuje siebie i jego reakcje na nią: "Krzywo spojrzał, czyżby z obrzydzeniem? No tak, mój wielki tyłek. Pewnie się trzęsie jak galareta. Muszę wyglądać idiotycznie" itd. W takich warunkach i przy takim nastawieniu kobieta nie potrafi czerpać przyjemności z seksu. Ale i mężczyzna nie jest do końca szczęśliwy - przecież wyczuwa, że coś jest nie tak. Z czasem jednak nawet najbardziej kochający i troskliwy facet może ulec pewnej znieczulicy, uzna, że widocznie tak ma być, i przestanie stawać na głowie, by sprawić partnerce przyjemność, poniekąd wbrew niej samej.

Proponuję więc, drogie panie, porzucać kompleksy przed wejściem do sypialni. Albo - co byłoby znacznie rozsądniejsze - pozbyć się ich w ogóle jako niepotrzebnego balastu. Atrakcyjność w seksie ma naprawdę niewiele wspólnego z wyglądem. Liczy się energia, polot, wyobraźnia, najlepiej połączone z odrobiną frywolności (żeby nie powiedzieć - rozpasania), dystansu do siebie oraz humoru. Proponuję również przyznać mężczyźnie prawo do własnego zdania - to nie będzie łatwe, ale się opłaci. Skąd w nas, kobietach, silne przekonanie, że wiemy lepiej, co naszemu facetowi się podoba, niż on sam? Czy naprawdę wierzymy, że wszyscy panowie są takimi męczennikami i wybierają sobie partnerki, które uważają za brzydkie? Jeśli jest z tobą, to dlatego, że uważa cię za atrakcyjną kobietę. Jeżeli idzie z tobą do łóżka, to dlatego, że go podniecasz. Daj mu się napatrzeć na kochane ciało, nacieszyć każdym jego kawałeczkiem. I ucz się od niego... akceptować siebie taką, jaka jesteś.

(.es)