Budzę się z potwornym bólem głowy. Jedno spojrzenie na budzik wystarcza mi, abym zobaczyła, że zaspałam. Skoro nie budzik, to co? Przez szum wewnątrz czaszki przebija się skamlenie psa. No tak, nikt inny go nie wyprowadza. Wstaję z trudem. Szukając tabletki przeciwbólowej, próbuję sobie przypomnieć, co śniło mi się tej nocy. Nic, pustka. A jednak wrażenie, że podczas godzin nocnych nawiedzały mnie jakieś obrazy, nie opuszcza mnie. Słyszę cichutki pisk. Mój porośnięty sierścią przyjaciel domaga się spaceru. Jakoś udaje mi się odszukać ubranie i buty. Przypinam mu smycz do obroży. Zbiegając po schodach, obserwuję radosne merdanie ogona. Ciekawe, czy dziś też będzie się tarzał w śniegu? Na pewno, tak jak zawsze...