Minął kolejny miesiąc, podczas którego widywałam się z nią nawet kilka razy w tygodniu. Nie musiałam już szukać klientów, Zuzanna dołączyła mnie do zasobu swoich fachowców na zasadzie freelance, co sprawiło, że zasypywano mnie propozycjami pracy. Większość projektów oddawałam jednak w dalszym ciągu samej Zuzannie. Miałam cichą nadzieję, że robi to specjalnie, żeby mnie przy sobie zatrzymać, ale nie byłam pewna, czy to nie był jedynie stwór mojej własnej wyobraźni. A wyobraźni mi wtedy nie brakowało.

Komentarz (1) Czytaj dalej...

Powracałam do niej myślami już drugi miesiąc, kiedy pewnego dnia, odbierając telefon, ponownie usłyszałam jej glos.
-Karina? Mówi Zuzanna Wiśniew.
-Witam.
Momentalnie miałam przed sobą wizję jej osoby z tamtego listopadowego dnia. Serce podeszło mi do gardła, i poczułam nagły skurcz żołądka. Rany, co się ze mną dzieje? Czy te jej pończochy wywarły na mnie aż takie wrażenie? Nie nadążałam za własnymi emocjami, wywołanymi przez głos tej nieznanej kobiety.
-Chciałabym się z tobą spotkać, Karino.
Czyżby niebiosa uznały, że czas spełnić moje marzenia? Z głupawym uśmiechem na twarzy - wiem, że był głupawy, bo stałam przed lustrem w przedpokoju - odparłam radośnie:
-Bardzo chętnie!
-Twój projekt jednak nie działa, tak jak chcemy.
Jej słowa zgasiły mnie kompletnie. Skurcz żołądka wzrósł do morderczych proporcji. Ale ze mnie debil! Myślałam, że ona chce mnie zaprosić na kawę, na drinka, na cokolwiek... A tu się okazuje, że mój projekt się jej jednak nie podoba. Oparłam się o ścianę w przedpokoju, martwym głosem zgadzając się na proponowaną przez Zuzannę porę spotkania.

Komentarz (0) Czytaj dalej...