społecznosc kobiet społeczność kobiet - PIEKIELKO.info

Coraz bardziej doceniam to, że moi wiedzą o mnie i nie musiałam mieć takiej rozmowy. Wydaje mi się, że każda matka gdzieś tam w głębi przeczuwa co jest grane, tak jak moja wiedziała chyba prędzej odemnie co się ze mną dzieje. Takie, rozmowy wydaje mi się, iż trzeba przeprowadzić na spokojnie. Nie ma "jednej" recepty na to jak im to powiedzieć. Moi rodzice uważają Homoseksualizm za coś najnormalniejszego na świecie, i są szczęśliwi kiedy ja jestem, i smuca się gdy jest mi smutno. Trudno mi jest poradzić komus jak ma powiedzieć o swojej orientacji, bo różni ludzie, różne reakcje. Chyba trzeba wyłapać ten odpowiedni moment do tego. Ale wiem jedno- rodzić zawsze chce dobra dla swojego dziecka, tylko czasem potrzebuje więcej lub mniej czasu...

Jak powiedzieć rodzicom, że jest się lesbijką? (less to skała taka jest ;&gt Ja najpierw badałam teren... Potem poruszałam temat... Potem się przeraziłam, bo matka wprost zaczęła pytać, ale w sposób: "Ty też taka jestes, że tych zboczonych odmieńców bronisz?" Jedyne co mogłam powiedzieć to "To, że mam takie zdanie nie znaczy..." Miałam wtedy jakieś może siedemnaście lat? Nie pamiętam... Potem spytałam ojca co o tym mysli jak u niego pomieszkiwałam w wakacje... Powiedział, że on nie ma nic przeciw... Nie miał takiego zdania jak matka... Że to sie leczy, że to choroba... Ale to Matka sie dowiedziała czytając bezprawnie list nie do niej adresowany. Czyli Walentynkę. Był szok... Płacz... Wrzask... Słowa, że jestem jej porażką... Mówiłam "Czy wolałabyś narkomanke? Alkoholiczke?" Temat ucichł. Potem był żal dlaczego nie powiedziałam, bo przeciez matka i córka to powinny(!) byc przyjaciółki... Moja matka przyjaciółka nie była. Moją matka bardziej była babcia... Potem sie pogodziła... Dziś nawet potrafi (jeszcze nie powiedzieć), ale napisać mi w smsie po wizycie "córeczko fajną sympatyczną masz koleżankę..." Wiem, że sporo minie nim powie "dziewczynę" albo "kobietę", ale do matek trzeba mieć cierpliwość A ojciec... Nie wie, bo się nie odważyłam. Jeszcze... Czekam na odpowiedni moment... Więc tym co nie powiedzieli radzę najpierw wybadać teren a potem stopniowo... I samemu powiedzieć - tego życzę Bo potem nie jest przyjemnie słuchać "Czemu nie powiedziałaś sama tylko ja muszę się sama dowiadywać w taki sposób..." Odwagi! Pozdrawiam, Eve Amarantine.

PS. Czasem sie okazuje, że Nasze matki nie sa takie straszne... : ;D

Czasem nienajgorsza bywa terapia shockowa. Tak niestety wtajemniczyłam ojca w swoje życie. Któregoś wakacyjnego poranka zastał niecodzienny dla niego widok. Uważałam, że to właśnie on miałby najwięcej problemu z zaakceptowaniem mnie. Myliłam się... zapytał tylko czy tego chce, czy wiem co robię. "Zycie jest twoje i ty jesteś za nie odpowiedzialna, ja niemoę przecież powiedzieć STOP, odkochaj się, bo to niemożliwe" Przeraziły mnie jego słowa. Przyjął to dobrze. Więc ty również nie masz chyba powodów do zmartwień... co będzie to będzie. Jesteś ich córką więc powinni to zrozumieć.

gwoli formalnosci: less => mniej slowo: Lesbijka => lesbian z jednym "s" czyzby to dodatkowe 's' mialo wzmocnic znaczenie slowa i podkreslac przy okazji ze jest to grupa spolecznie mniejszosciowa?

Ja nie powiedziałam. Mama sama się zorientowała. Zaakceptowała, powiedziała, ze mam życ po swojemu i być szczęśliwa. Zaakceptowanie nie oznacza jednak wewnętrznego pogodzenia. Gdzieś tam głęboko w środku łudzi się, że mi przejdzie Ojciec nie wie i niech tak zostanie. Na razie... Chyba nie ma recepty jak, ani kiedy. Wiem tylko jedno - niezależnie od tego jak i kiedy fakt, że jestem tym, kim jestem pozostanie faktem.