społeczność kobiet społeczność kobiet - PIEKIELKO.info

...stara Cyganka mi wywróżyła

nie no... najpierw pewne zauroczenie... potem jeszcze lepszy substytut... następnie ciekawy wyjazd za granicę... łyk normalności... i już miałam kawę na ławę

zawsze to czułam

byłam mężem Barbie [hahaha] [bo jedną kiedyś tam dostałam od babci, bo się użalała, że dziewczynka a lalek nie chce] i kiedy była wersja 'kupujemy Asi kena' to się strasznie oburzyłam [a miałam wtedy 5 lat], że Barbie ma już męża! mnie!

a potem z górki było... ścięłam Barbie długie blond włosy przy skórze za zdradę...
[po tym jak ken jednak został kupiony wbrew mej jaśniepańskiej woli i położony obok Barbie... to była emocjonalna trauma hahaha, na całe życie mi to zostało hahaha]

14 lat poźniej sobie...

wszystko zapisane w gwiazdach

i jak tu nie wierzyć wróżbom?



Barbie rules!

Syndromy były od zawsze, ale nigdy nie myślałam o tym jako o homoseksualizmie. Zawsze byłam uparta i wszystko potrafiłam sobie wytłumaczyć.
Na przykład oglądanie się za kobietami tłumaczyłam sobie tym ze im zazdroszczę ładnych nóg
Tak było do czasu kiedy zakochałam się w swojej przyjaciółce ) To było w pierwszej gimnazjum, rok temu, po prostu oszalałam na jej punkcie. Najśmieszniejsze jest to że nawet wtedy wmawiałam sobie że w takim razie jestem bi, ale kiedy zeszłam się z tą dziewczyną, kiedy pierwszy raz się całowałyśmy, dopiero wtedy zrozumiałam że nigdy nie doświadczyłam czegoś takiego z facetem i nie doświadczę.
I już nie muszę sobie tłumaczyć czemu oglądam się za dziewczynami

podobnie jak eve się nad tym nie zastanawiałam hm.
Skąd? Nie wiem , wiedziałam, a jak "zapominałam" to ludzie mi o tym przypominali .....

Wydaje mi się że tak nauka angielskiego korki sprzed prawie 15lat dalej mi tkwia mam męzunia kocham go dzieci szaleje za nimi odam ostatnia krwi kropelke ale ten dreszcz i to jak uchyliła bram raju dalej we mnie tkwi.Byłam młodą męzatką
zagubioną pokazała mi jak uwolnić rozkosz wykorzystałam nauki
z męzuniem ale to wciąz tkwi we mnie zraniłam ja wtedy tak mi sie wydaje .Nie mogłam jej kochac nie umiałam podobno kiedys trafie na swojego i poczuje to co ona jej przepowiednia.

Nie wiedziałam... nie miałam pojęcia kiedyś... Musiałam się z tym pogodzić na pewien sposób, ale bardziej ze względu na otoczenie i powszechną opinię... Choć dziś wydaje mi się, że od zawsze wiedziałam i nią byłam... Poza tym nie taki diabeł straszny

jak byłam mała, nie mogłam pojąc dlaczego panuje taki powszechny szal na tzw. MIŁOŚĆ. przecież to nudne... chłopaka miałam już w przedszkolu - razem siedzieliśmy miedzy piecem a szafka w kuchni mojej mamy i przeprowadzaliśmy długie, poważne rozmowy.. rodzice sie cieszyli, ze ja i on, taka ładna z nas para dzieciaczków.. potem w podstawówce wybrałam sie z kolega z klasy na rower, fajny był i miął fajny rower - jak zapytał czy pójdę z nim na dyskotekę szkolna, to czemu nie.. nawet sie nie zorientowałam, kiedy byliśmy "parą" - nie bawiło mnie to, ani mi nie przeszkadzało - wiec nic z tym nie robiłam. pierwsze pocałunki bez emocji, ale myślałam "taka to jest właśnie miłość" ciągle nie rozumiałam czym sie tak wszyscy zachwycają i dlaczego tak do niej dążą..... aż poznałam JĄ! dreszcz, chęć spotykania, Jej zapach.... TO MIŁOŚĆ! i tak sie dowiedziałam...