społecznosc kobiet społeczność kobiet - PIEKIELKO.info

Zależnie od własnego wyboru decydujemy się lub nie na tzw comming-out przed rodziną. Żyjemy ukrywając, a w najlepszym wypadku kamuflując własną orientację lub odważając się na konfrontację. To wiemy. Nie tego dotyczy temat.
Rodzice. Różnie reagują na wieść o homoseksualiźmie swojego dziecka. Od akceptacji po zerwanie wszelkich relacji. To już też wiemy.
Z teściami różnie się układa. Zdarza się że podświadomie winią za Homoseksualizm własnej córki jej partnerkę. Ale tym razem i nie o tym porozmawiamy.

Załóżmy wariant optymistyczny. Statystyczna Panna X, która zrządzeniem losu czy też przeznaczenia jest lesbijką, zaryzykowała. Pociągnijmy optymistycznie dalej, że rodzice panny X nie zareagowali lękiem czy paniką, wręcz przeciwnie, zaakceptowali, a nawet poznali wybrankę serca Panny X na niedzielnym obiadku. I sielanka sobie trwa radośnie... do czasu.

Relacje zięć  teściowa w przykładnych heterosexualnych związkach, a przynajmniej stereotypy jej dotyczące, mocno uogólniając i skandalicznie upraszczając, są takie, że teściowa z synową jakoś nie bardzo się lubią, konkurując o względy mężczyzny  syna i partnera. Teoretycznie powinno mieć miejsce odpępowienie i zbudowanie nowego domu Partner  partnerka. Teoretycznie. Mogłabym mnożyć przykłady z życia wzięte,kiedy to niezdrowa relacja matka syn paraliżuje rozwój zdrowych układów syn- żona.

Nie ukrywajmy, że w jakiejś mierze relacje w związku lesbijskim są pokrewne relacji matka  córka. W różnym procencie. Takie przeniesienie jest często spotykane. Freudowskie, ale niezaprzeczalne.

I tu się pojawia moje pytanie. Jak to jest u Was? Jak układają się w Waszym przypadku relacje partnerka  mama. Czy zatem ma miejsce wspomniana konkurencja? Może wręcz przeciwnie  Wasza matka radośnie zyskała córkę i aspekt takiej zazdrości nie istnieje i niczym w Saving face dwie najważniejsze kobiety Waszego życia stworzyły wspólny front? Może o tym w ogóle nie rozmawiacie i tematu nie ma? Jeśli jednak istnieje, to jakie objawy konkurencji zauważacie w codziennym życiu i jak sobie z nimi radzicie.
Jak sobie wyobrażacie taki trójkąt emocjonalny? Jesteście za całkowitym przestawieniem się na Partnerkę, czy umiejętnym rozdzielaniem bliskości typu matka-córka między rodzicielkę a Partnerkę.
Zdrowym wydaje się być osłabienie relacji z matką na rzecz Partnerki i budowania gniazdka. Ale wiadomo, od teorii do praktyki nie tak znów blisko.

Zapraszam do dyskusji.

Pzdr @ll.

w tym najgorszy jest ambaras zeby obie chcialy naraz cale szczescie nie mam powyzszego problemu z prostej przyczyny ze "tesciowa" nie istnieje. tak naprawde jakos rozmylo sie w szalenstwie zdarzen uwidacznianie siebie ktorejkolwiek rodzinie. wszyscy (obie rodziny) niby wiedza ale przeszly nad tym do porzadku dziennego jako rzecz naturalna i nikt nie pyta ani nie umoralnia zadnej z nas. to tyle

moja ''teściowa'' (nazewnictwo ogólnego stosowania) to bardzo miła kobitka;
chyba nawet mnie lubi i ma o mnie dobre zdanie a to dlatego, że żyje w błogiej nieświadomości
i niech tak zostanie jak najdłużej;

Moja ONA ma za to odwrotną sytuację: ''teściowa'' na oczy jej nie widziała, ale i lepiej, bo przy ''widzeniu'' mogłoby dojść do rękoczynów - a to za sprawą ''przypadkowego'' uświadomienia;

który wariant lepszy?
zostawiam pod rozwagę...

Moja odpowiedź właściwie powinna byc słowo w słowo taka jak alice. Niestety ...

Moja matka wie, że jestem Lesbijka, wie kim jest moja dziewczyna.. jest spoko. toleruje to. Nie mam ojca więc nie mam z tym większego problemu.
Zaś..rodzice mojej dziewczyny nie wiedzą (bądź podejrzewaja, że coś się ,,złego'' dzieje z ich kochana córką) że jesteśmy razem. Zabraniają jej do mnie przychodzić na noc żeby przypadkiem nie zmienila się i nie stala się osobą taką jak ja, bo oczywiście wiedzą, że jestem homo. Nienawidzą mnie, czuję to. Zawsze jak u niej jestem to się baaaardzo stresuję, że nagle jej matka wpadnie do pokoju (co robi w najmniej oczekiwanym momencie). Trudno mi to znieść. Boję się. Boję się, że kiedyś się podda i mnie zostawi bo nie będzie chciala mieć takiej sytuacji z rodzicami i chociaż mi tłumaczy, że tak nie będzie to nadal się martwię. Mam nadzieję, że jej matka nic nie podejrzewa.

2 razy przechodziłam przez rozmowy z teściowymi. Nie było łatwo, ale wyszło całkiem dobrze.

W pierwszym przypadku było łatwiej, bo byłyśmy przyjaciółkami spory czas. Nasze matki spotykały się na kawie, rozmawiały ze sobą i lubiły się. Obie wiedziały "o co chodzi" choć nie mówiły o tym wprost. Zaczęły mówić kiedy wszystko między nami się posypało i to im jak na ironię zależało w tym czasie abyśmy były razem. Zaczęły się zaproszenia na obiadki, rozmowy, tłumaczenie, proszenie każdej z nas itd. Nie wyszło. Rozstałyśmy się pomimo to. Obie to bardzo przeżyły i do tej pory ja słucham od mojej, że "Szkoda, że nie jesteś z...". Ona ma też podobnie.

W drugim przypadku to mi zależało aby mieć dobre relacje z teściową. Wiedziała o mnie ale nie ufała mi. Stanęłam na głowie aby z czasem to się zmieniło, bo źle się czułam w takiej atmosferze. Nie było łatwo, ale się udało. Czy było warto? Tak, ale nie za wszelką cenę. Tak, bo było mniej sytuacji nieprzyjemnych dla mnie. Tak, bo i ona i ja byłyśmy spokojniejsze. Gdybym nie czuła takiej potrzeby lub wiedziałabym, że z tego powodu będą jeszcze większe problemy niż są - nie postąpiłabym tak. Czasem jest lepiej nie wiedzieć - zależy to głownie od tego jaką się ma teściową. Te moje obie nie były aż takie złe, nie były jakoś uprzedzone, nastawione z góry na "nie" - więc mogłam sobie na to pozwolić.

Obie teściowe traktowały mnie jak drugą córkę. Bywał jakieś zgrzyty - wiadomo, że zawsze są, ale układało się dobrze. Co do zazdrości o kobietę to moja matka jak na ironię jest strasznie zazdrosna o wszystkie kobiety poza tą, której jej szkoda, że nie jest ze mną. Taka komedia... Więc jeśli się gdzieś pojawi jakaś moja znajoma z którą spędzam czas, jadę do przyjaciela itd. To moją matkę na miejscu trafia szlag. Chyba, że pozna tą osobę, polubi ją itd. a nie jest to takie proste, bo... wiadomo w czym rzecz.

Pozdrawiam.