społecznosc kobiet społeczność kobiet - PIEKIELKO.info

Operacja plastyczna - a może?

Korekcja nosa, ust i innych części twarzy, lifting zwiotczałej skóry twarzy, powiększanie bądź zmniejszanie piersi, wysysanie tłuszczu, formowanie pośladków – chirurgiczne zabiegi poprawiające wygląd (przynajmniej w założeniu) są przedmiotem kpin i żartów, a nawet oceniane są jako niemoralne w polskim społeczeństwie. Panuje przekonanie, że korekcja wady urody, czy tej prawdziwej, czy wyimaginowanej, bądź próba walki z czasem są przejawem niezdrowej próżności, rodzajem oszustwa, czy po prostu szaleństwa. Potrafimy wybaczyć pięknej aktorce, że wstrzykuje botox, ponieważ, jeśli czegoś nie zrobi ze swoimi zmarszczkami, będzie mogła liczyć jedynie na trzecioplanowe role zniszczonych życiem matek. Jednocześnie oczekujemy, że zwykły śmiertelnik z pokorą przyjmie werdykt natury, podda się bez walki starzeniu.

A jaki jest Wasz Stosunek do chirurgii plastycznej? Czy uważacie, że ten sposób na podniesienie samooceny a zarazem notowań u płci tej samej bądź przeciwnej jest naganny bądź godny pożałowania, że oszukiwanie natury, „strojenie się w cudze piórka” jest czymś, co należy wyśmiać, wyszydzić, bądź potępić?

Gdybyście miały zdecydować się na operację plastyczną, starałabyście się utrzymać to w sekrecie? Jeśli myślicie o tym, by poprawić w sobie to i owo, jaki jest tego powód – kompleksy, chęć skorygowania wady, która Was drażni, czy raczej podniesienia atrakcyjności w oczach innych ludzi?

Nie potępiam ludzi, którzy poddają się takim zabiegom. To ich życie, ich decyzje.
Nie ukrywam, że mnie nigdy nie będzie stać na taki kosztowny zabieg, zreszta chyba jestem zbyt wielkim tchórzem - za bardzo boję się bólu. Nie ukrywałabym faktu, że przeszłam operację plastyczną. Jeżeli już bym się na nią zdecydowała ( w co szczerze watpię - jest ktoś chętny na sponsora? ) to tylko z powodu skorygowania wady, która mnie drażni.
Gdybym chciała wyleczyć za pomocą skalpela wszyskie swoje kompleksy to niewiele by ze mnie zostało. Jedyne co mi pozostało to zaakceptować siebie taką jaką jestem i jakoś to mi się udaje - choć czasami bywa ciężko.

W dzieciństwie przeszłam "zabiek kosmetyczny" na brzuszku, ale i tak operacja plastyczna to nie dla mnie - chociaż w pewnym miejscu trochę więcej ciałka by nie zaszkodziło

Nie potępiam ludzi, którzy pragną poprawić sobie chirurgicznie to i owo, wręcz przeciwnie, podziwiam ich, że mająi tyle odwagi, że nie boją się bólu, komplikacji. Lubię patrzeć na ludzi, którzy stawiają czoło czasowi, życiu, a nie biernie przyjmują wyroki losu. Każdy jest kowalem własnego losu. Kiedyś też myślałam o operacji plastycznej, ale to było parę lat temu. Teraz akceptuję siebie taką, jaką jestem. Musiałam się tego nauczyć, nie było łatwo, ale pomogła mi w tym pewna cudowna osoba. Nie wstydziabym się operacji plastycznej, ale też nie afiszowałabym się z nią. nIE KAŻDY MUSI WIEDZIEĆ, ŻE POPRAWIŁAM SOBIE TO I TO. Zrobiłabym to, żeby poczuć się lepiej, bardziej komfortowo, ale nie ukrywam, że chciałabym się też bardziej podobać ludziom przez to.

Czasami kiedy pot leje się ze mnie strumieniami, kiedy walczę na siłowni ze swoimi słabościami, mam ochotę rzucić sztangą, czy co tam mam pod ręką i zdecydować się na liposukcję. Obawiam się jednak niesamowitego bólu, który ogarnia ciało jak przestają działać środki przeciwbólowe. I chyba tylko to mnie powstrzymuje, inaczej już dawno wylądowałabym na stole. I dlatego trzy razy w tygodniu siłownia.