społecznosc kobiet społeczność kobiet - PIEKIELKO.info

Spis treści

William Wharton to pseudonim urodzonego w Ameryce pisarza, który większość swojego życia spędził we Francji. Urodził się w 1925 roku w Filadelfii, a jego prawdziwe imię brzmi Albert Du Aime. Swoją pierwszą powieść pt. "Ptasiek" opublikował 1979 roku, a więc w wieku 54 lat. Powieść zyskała uznanie w oczach krytyków i czytelników, a po ekranizacji przez Alana Parkera przyniosła mu ogromną popularność. Ugruntowały ją kolejne książki: "Tato", "Stado", "W księżycową jasną noc", "Spóźnieni kochankowie". Pisanie powieści Wharton traktował początkowo jako autoterapię, która miała mu pomóc powrócić do równowagi po wojennych przeżyciach. Tematyka jego książek, pisanych stosunkowo prostym językiem, często odwołuje się do osobistych doświadczeń, przeżyć i emocji autora.

"Spóźnieni kochankowie" to historia rozpoczynająca się przypadkowym spotkaniem dwojga ludzi na ulicy Paryża. Jack, człowiek sukcesu, goniąc za pieniędzmi, nawet nie dostrzega że całe swoje życie podporządkował instytucji, w której pracuje. Bez protestu, zgodnie z życzeniem pracodawcy, wciąż zmienia miejsce zamieszkania. Nie liczy się z tym co czuje jego żona, zmuszana do ciągłych przeprowadzek. Nie bierze pod uwagę także tego, iż dzieci zbyt często zmieniają środowisko i muszą adoptować się do nowej sytuacji. Jak destrukcyjne jest takie życie, okazało się w momencie rozpadu rodziny. Jack wini przede wszystkim siebie, zwalnia się z pracy, wyjeżdża do Paryża. Chce zmienić swoje życie, nadać mu sens, robić to czego zawsze pragnął - malować. Jednak wciąż czuje się niespełniony, jego obrazy nie wydają mu się wystarczająco dobre. Wszystko zaczyna się zmieniać gdy w jego życiu pojawia się Mirabell - niewidoma, samotna kobieta. Dzięki niej zaczyna się uwrażliwiać, poznawać świat wszystkimi zmysłami. Między czterdziestodziewięcioletnim mężczyzną a siedemdziesięcio- jednoletnią kobietą rodzi się miłość pokonująca wszelkie bariery. Mimo że Mirabell umiera, historia ta ma głęboko optymistyczną wymowę. Kobieta odchodzi z tego świata spełniona i szczęśliwa zaznając prawdziwej miłości, to ona, niewidoma nauczyła Jacka widzieć wszystko jaśniej i pełniej. Mężczyzna zaczyna wierzyć w to, że odbuduje swoją rodzinę.

Książka ma niewątpliwie szeroko rozumiane działanie terapeutyczne. Osobom bez reszty oddanym pracy zawodowej (pracoholikom), pomóc może w dostrzeżeniu również innych aspektów życia, nadaniu mu głębszego sensu. Bohater powieści z perspektywy czasu tak ocenia swoje zachowanie: "Bardzo łatwo przyjąć pewien styl życia na co dzień i chociaż człowiek widzi jego sztuczność, ten styl przemienia się w prawdziwe życie, zastępuje rodzinę, zastępuje życie autentyczne"/s.93/. Czytelnik może prześledzić pobudzające do refleksji losy bohatera, a więc nadmierne oddanie się pracy, zaniedbywanie uczuć swoich i bliskich, upadek, wejrzenie w głąb siebie, podźwignięcie się i znalezienie sensu życia w sztuce.