| Dziwny seks |
|
|
| Wpisała: (.es) | ||
|
Spis treści
Strona 1 z 8  „Po co zajmować się zboczeńcami? Po co młodzieży mówić o takich brudach? Powinno się tych wykolejeńców usunąć ze społeczeństwa, a nie poświęcać im czas...” Tymczasem prawie na każdej lekcji, na którą jestem zapraszana, pada pytanie dotyczące dewiacji seksualnych. Ciekawi Was, dlaczego niektórzy realizują w dziwny, nienormalny sposób swój popęd seksualny, skąd się biorą dewianci, jak to się dzieje, że stają się „zboczeńcami”. Cudzysłów stąd, że nie wszyscy, których tak nazywacie, zasługują na taką nazwę. Nie każda odmienność seksualna jest dewiacją, a nie każda Dewiacja jest zboczeniem. Granica między normalnym zachowaniem a dewiacją a nawet zboczeniem jest nieostra. O tym, jakie zachowania seksualne są dewiacyjne a jakie nie, rozstrzyga, co jest normą, co jest społecznie akceptowane. Niezależnie od objawów, rodzaju, natężenia i przyczyn, do dewiacji zalicza się zarówno wszelkie odchylenia od norm społecznych jak i zachowania patologiczne, czyli odbiegające od normy medycznej (czyli choroby). W tej sprawie wciąż jest bałagan w terminologii, więc co się dziwić zwyczajnym ludziom, że nie odróżniają tego, czego sami nie robią i trudno im zaakceptować, od perwersji seksualnych (w medycynie pojęcie to jest równoznaczne ze zboczeniem, w psychoanalizie znaczy jeszcze co innego). Tymczasem nie każda dewiacja jest perwersją. Są takie, i jest ich znaczna większość, które nie mają cech choroby, i takie, które są patologicznymi odchyleniami. Aby było trudniej je sklasyfikować, każda dewiacja, w zależności od człowieka, ma swój indywidualny charakter, rzadko kiedy są to zachowania wyizolowane z normalnego życia seksualnego, częściej towarzyszą typowej aktywności jako pewne skłonności, rodzaj „rysy” na zwyczajnym seksie. Chcesz przeczytać więcej? zarejestruj się! {hidefrom=Public} |
||