| Homo w UE |
|
|
|
Spis treści
Strona 2 z 16 (...) Trybunał najczęściej wypowiada się w kwestiach praw jednostek na skutek wniosku o orzeczenie wstępne, a więc po wniesieniu indywidualnego powództwo przed sąd krajowy. Artykuł 234 (dawny 177) TWE stanowi: Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do wydawania orzeczeń wstępnych dotyczących: a) interpretacji niniejszego Traktatu b) ważności i interpretacji aktów instytucji wspólnoty i EBC c) interpretacji statutów organów powołanych aktem Rady, jeżeli jest to przewidziane w tych statutach. Jeżeli taka kwestia zostaje podniesiona przed organem sądowym Państwa Członkowskiego i jeżeli organ ten uzna, ze do wydania orzeczenia w tej kwestii konieczna jest decyzja, o postanowienie w tej kwestii może zwrócić się do Trybunału Sprawiedliwości. Jeżeli tak kwestia zostaje podniesiona w sprawie toczącej się przed krajowym organem sądowym, od którego rozstrzygnięcia nie przewidziano odwołania w prawie krajowym, organ ten wnosi sprawę do Trybunału Sprawiedliwości. Jak widać, najwyższy sąd danego kraju ma obowiązek zwrócenia się do TS, podczas gdy sądy niższe mają w tej kwestii uznanie. Decyzja Trybunału wydana w trybie artykułu 234 jest orzeczeniem, czyli prawomocnym wyrokiem, który wiąże sąd narodowy. Sprawa wraca więc po wydaniu opinii przez TS do sądu krajowego, który rozstrzyga sprawę zgodnie z zasadą sformułowaną w orzeczeniu wstępnym. Mimo wąskiego zakresu tych decyzji mają one wpływ na państwa członkowskie, zgodnie z zasadą lojalności (solidarności), wyrażoną w artykule 10 (dawny 5) TWE: Państwa członkowskie podejmują wszelkie właściwe środki o charakterze ogólnym lub specjalnym w celu zapewnienia realizacji zobowiązań wynikających z niniejszego Traktatu lub z działań podejmowanych przez instytucje Wspólnoty. Państwa te ułatwiają Wspólnocie wykonanie jej zadań. Nie podejmują one żadnych środków, które mogłyby przeszkodzić w realizacji niniejszego Traktatu. |
||