| Homo w UE |
|
|
|
Spis treści
Strona 3 z 16 W konkluzjach orzeczeń wstępnych Trybunał zwykle stwierdza, czy dana zasada prawa państwowego jest zgodna z prawem Wspólnoty, rzadziej wypowiada się o nieważności danego aktu Wspólnoty. W pierwszym wypadku orzeczenie o niezgodności zawiera zarazem zakaz stosowania odnośnej zasady prawa państwowego i obowiązek nowelizacji prawa przez państwo. W przypadku wniosku o orzeczenie wstępne w kwestii podobnej do już rozstrzygniętej, Trybunał może po prostu odesłać do poprzedniego orzeczenia, co zastępuje całą procedurę. W systemie brytyjskim, gdzie obowiązuje zasada stare decisis, orzeczenia wstępne mają, z mocy ustawy, moc wiążącą. Orzeczenie wstępne ma więc skutek erga omnes, a zasady w nim sformułowane mają pierwszeństwo przed sprzecznymi przepisami prawa krajowego. Ta władza Trybunału wynika z ustanowionych przezeń zasad, które zamknęły lukę w Traktacie i określiły relacje pomiędzy prawem Wspólnoty a prawem narodowym zasady autonomii, bezpośredniego stosowania (która wiąże się ze skutkiem bezpośrednim) i pierwszeństwa prawa wspólnotowego. W swoim orzecznictwie Trybunał zawsze wymaga, aby państwa członkowskie, stosując Traktat, respektowały zasadę poszanowania podstawowych praw człowieka. Czasami ryzykował konflikt z państwami w delikatniejszych kwestiach, jednak zazwyczaj bardzo umiejętnie balansuje pomiędzy narodowymi tradycjami prawnymi, pozostawiając dość duży margines uznania krajowym sądom. (...) |
||